پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین معنویت گرایی و تاب آوری در میان کارکنان شاغل در بخش دولتی شهر تهران به انجام رسید. پیچیدگی فزاینده محیط های سازمانی دولتی، فرسودگی شغلی، ابهامات نقشی و فشارهای اقتصادی-اجتماعی معاصر ضرورت بازیابی روانی و ارتقای تاب آوری سازمانی را دوچندان ساخته است. روش پژوهش از حیث هدف کاربردی و از حیث نحوه گردآوری داده ها توصیفی-همبستگی و پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان رسمی و پیمانی شاغل در پنج وزارتخانه دولتی مستقر در شهر تهران (شامل وزارت امور اقتصادی و دارایی، وزارت نیرو، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، و وزارت راه و شهرسازی) به تعداد ۱۸,۴۵۰ نفر در سال ۱۴۰۲ بود. با بهره گیری از فرمول نمونه گیری کوکران، حجم نمونه ۳۷۶ نفر برآورد گردید که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه استاندارد معنویت در محیط کار میلیمن و همکاران (۲۰۰۳) با سه مؤلفه کار با معنا، احساس همبستگی و همسویی با ارزش های سازمانی و پرسش نامه استاندارد تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) شامل ۲۵ گویه استفاده شد. روایی صوری، محتوایی و سازه با تحلیل عاملی تأییدی و پایایی ابزارها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰٫۸۹ و ۰٫۹۲ مورد تأیید قرار گرفت. داده ها با آزمون های کلموگروف-اسمیرنوف، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل مسیر در محیط نرم افزارهای اس پی اس اس و ایموس تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین معنویت گرایی و مؤلفه های آن با تاب آوری کارکنان رابطه مثبت و معناداری در سطح خطای ۰٫۰۱ وجود دارد. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که مؤلفه های معنویت در کار قادرند ۴۳٫۸ درصد از تغییرات تاب آوری کارکنان را پیش بینی کنند. در این بین، مؤلفه کار بامعنا دارای بالاترین ضریب استاندارد در تبیین تاب آوری بود. در نتیجه، ارتقای ابعاد معنوی در سازمان های دولتی از طریق پیوند ارزش های فردی با اهداف کلان و خلق تجربه معناداری شغلی، نقشی محوری در تقویت ظرفیت بازیابی روانی و استقامت شناختی کارکنان در برابر تنش ها و بحران های سازمانی ایفا می کند.

معنویت گرایی سازمانی تاب آوری کار بامعنا مدیریت منابع انسانی بخش دولتی پایداری روانی