پژوهش حاضر با هدف تبیین ضرورت و راهکارهای تلفیق اصول روانشناسی اسلامی و فلسفه تعلیم و تربیت در طراحی برنامه درسی اخلاق برای دانشگاه فرهنگیان تدوین شده است. با توجه به نقش بنیادین معلمان در تربیت نسل آینده، بازنگری در ساختار اخلاقیِ برنامه درسی این دانشگاه امری حیاتی است. این مطالعه مروری با بررسی متون تخصصی، نشان می‌دهد که رویکردهای سکولارِ حاکم بر نظریات برنامه درسی، اغلب از تبیین جامعِ «فطرت» و «مراتب نفس» غافل مانده‌اند. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که تلفیق رویکرد خودسازیِ روانشناسی اسلامی (شامل مدیریت تزکیه نفس) با اصول تربیتیِ ناظر بر تفکر انتقادی و عمل‌گراییِ فلسفی، می‌تواند الگویی جامع برای تربیت اخلاقی معلمان فراهم آورد. نتایج نشان می‌دهد که یک برنامه درسی اخلاق‌مدار، فراتر از انتقال دانش نظری، نیازمند طراحی موقعیت‌های یادگیری است که در آن ساحت‌های تربیتیِ شناختی، عاطفی و رفتاری در تعاملی پویا با آموزه‌های اسلامی و اصول فلسفه تعلیم و تربیت قرار گیرند. این مطالعه در نهایت پیشنهاد می‌کند که دانشگاه فرهنگیان با تغییر پارادایم از اخلاقِ انتزاعی به اخلاقِ مبتنی بر تربیتِ وجودی، به سمت تحقق اهداف سند تحول بنیادین حرکت کند.

روانشناسی اسلامی فلسفه تعلیم و تربیت برنامه درسی اخلاق دانشگاه فرهنگیان تربیت معلم.