<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<ArticleSet>
  <Article>
    <Journal>
      <PublisherName>موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه</PublisherName>
      <JournalTitle>مجله پژوهش و مطالعات علوم اسلامی</JournalTitle>
      <Issn>2676-5780</Issn>
      <Volume>6</Volume>
      <Issue>62</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2024</Year>
        <Month>09</Month>
        <Day>19</Day>
      </PubDate>
    </Journal>

    <ArticleTitle></ArticleTitle>
    <VernacularTitle>تحلیل ابعاد اصل حسن نیت در حقوق بین الملل در پرتو رویه قضایی</VernacularTitle>
    <FirstPage>57</FirstPage>
    <LastPage>68</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi">10.22051/jera.2021.31891.2698</ELocationID>
    <Language>FA</Language>

    <AuthorList>
      <Author>
        <FirstName>محمد</FirstName>
                <Affiliation>کارشناس ارشد حقوق بین الملل، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران</Affiliation>
      </Author>
    </AuthorList>

    <PublicationType></PublicationType>

    <History>
      <PubDate PubStatus="received">
        <Year>2024</Year>
        <Month>05</Month>
        <Day>19</Day>
      </PubDate>
    </History>

    <Abstract></Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">حسن نیت به عنوان مفهوم حقوقی، معنای روشن و واحدی ندارد و بسته به زمینه و شرایط کاربرد، دارای عملکرد متفاوت است. دکترین، اسناد و معاهدات بین المللی و همچنین رویه قضایی منطقه ای و بین المللی بر اعتبار این اصل، مهر تأیید زده اند.حسن‌نیت مفهومی کلی و انعطاف‌پذیر است و در حقوق در معانی مختلف به کار رفته است. این اصل در حمایت از اشخاص دارای حسن‌نیت، خشکی قواعد حقوقی را تعدیل و بایدها را اصلاح می‌کند. حسن‌نیت مترادف جهل به عیب حقوقی است که شخص با جهل به آن، عملی را انجام می‌دهد، همچنین در قراردادها در معنای گفتار و رفتار صادقانه به‌کار می‌رود. معنای نخست، خشکی قواعد حقوقی را در مورد متصرف دارای حسن‌نیت تعدیل می‌سازد و مفهوم دوم در قراردادها، معیاری برای ارزیابی رفتار متعاملین ارائه می‌دهد. هدف تحقیق حاضر تحلیل ابعاد اصل حسن نیت در حقوق بین الملل در پرتو رویه قضایی می باشد. روش تحقیق توصیفی &amp;ndash; تحلیلی می باشد. در این مورد سوال اصلی این است که ابعاد اصل حسن نیت در حقوق بین الملل در پرتو رویه قضایی چیست ؟  &amp;laquo;حسن نیت&amp;raquo; به عنوان یک اصل کلى حقوق و یکى از منابع حقوق بین الملل اصول حقوقى، بین تمامى ملت هاى متمدن مشترک است. ماده 38 اساسنامه دیوان بین المللى دادگسترى اصول کلى حقوق شناخته شده توسط ملت هاى متمدن را به عنوان یک منبع حقوق، که باید توسط دیوان اعمال شود، ذکر مى کند. با این که اصطلاح &amp;laquo;ملل متمدن&amp;raquo; فى الذاته مبهم است، فرض بر این است که چنین مفهومى بر اساس یک نظام حقوقى توسعه یافته، پایه ریزى شده است، بنابراین، کلیه جوامع، به جز بدوى ترین آنها را در برمى گیرد. نظر دیگر، این است که اصول کلی حقوق تنها اصول کلی حقوق بین الملل را در برمى گیرد، نه اصول خاص این حقوق را. مراجع بین المللى در اعمال اصول کلی حقوق، هر دو معنا را در نظر گرفته اند و دلیلى وجود ندارد که این اصول هم از نظامهاى حقوق داخلى و هم از حقوق بین الملل ناشى نشود. &amp;laquo;حسن نیت&amp;raquo; ، عاملى براى وحدت حقوق تجارت بین المللی است که کوشش هایى براى تنظیم مقررات واحد در مورد حقوق تجارت بین الملل و قراردادهای بین المللی می کند. اصل حسن نیت به سبب اهمیت خود ضابطه ای اساسی در حل و فصل اختلافات در هنگام داوری و تفسیر قراردادهای بین المللی است. مطالعه مقررات نظام‌های مختلف حقوقی نشان‌دهنده این واقعیت است که دغدغه مشترک تمام نظام‌ها این است که از حسن نیت در روابط حقوقی حمایت کرده و با سوء نیت مقابله نمایند.</OtherAbstract>

    <ObjectList>
    </ObjectList>

    <ArchiveCopySource DocType="pdf">/downloadfilepdf/23310</ArchiveCopySource>
  </Article>
</ArticleSet>
